บทที่ 8 ไม่รอดแน่

เช้าวันถัดมา

เมื่อคืนฉันนี่นอนไม่หลับทั้งคืน ไปอยู่เพนต์เฮาส์กับพี่เขาแล้วจะอยู่กันยังไง พูดจากันดี ๆ สักนิดก็ยังไม่เคย ไม่รู้จะดุไปถึงไหน อย่าว่าแต่ดุเลย แค่สีหน้าท่าทางของเขาฉันก็กลัวแล้ว

“เฮ้อ” ฉันถอนหายใจแล้วรูดซิปกระเป๋าเดินทางที่ใส่สัมภาระของฉันทั้งหมดไว้

คุณลุงบอกว่าพี่พอยต์รู้แล้ว และวันน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ